Ο ΑΒΕΡΩΦ και εμείς.

Σάββατο, 26 Ιούνιος 2010

Uorikto ABERWF


Ο "ΑΒΕΡΩΦ" ΚΙ ΕΜΕΙΣ


Το θωρηκτό "Αβέρωφ" τάραξε πάλι τα νερά. Αυτή τη φορά τάραξε τα θολά νερά της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας με αφορμή τις "χοροεσπερίδες" που διοργανώθηκαν στο σκάφος που, ως σύμβολο και μουσείο, είναι προσορμισμένο στο Φάληρο.
Όμως, εμείς αλλιώς γνωρίζουμε το "Αβέρωφ". Το γνωρίζουμε από τη δράση του κατά τις αρχές του 20ου αιώνα, όταν τάραζε τα νερά του Αιγαίου και έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση πολλών ναυμαχιών. Τον γνωρίζουμε ως το πλοίο σύμβολο της απελευθέρωσης πολλών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου ως το πλοίο της ελπίδας για τους έλληνες των μικρασιατικών παραλίων που υπέφεραν κατά τη διάρκεια των βαλκανικών πολέμων και του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου.
Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω απόσπασμα του Δ. Κωφού από τα "Αδραμυττηνά" , που δείχνει ανάγλυφα την αγωνία και τις ελπίδες που γεννούσε στους Αδραμυττινούς η δράση του "Αβέρωφ" κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων:

"Η 3η Δεκεμβρίου 1912, η ημέρα της ναυμαχίας της 'Έλλης, ήτο για μας ημέρα αγωνίας μεγάλης. Αι ομοβροντίαι των κανονιών ηκoύoντo ευκρινώς εις το Αδραμύττι , έτρεμαν τα τζάμια των σπιτιών. Βγαίναμε έξω από την πόλιν και κολλούσαμε τα αυτιά μας στη γη για να ακούσωμε καλλίτερα τον κρότον των κανονιών. Ποίον όμως το αποτέλεσμα της ναυμαχίας; Περιμέναμεν αγωνιωδώς το ανακοινωθέν του Τουρκικού Ναυαρχείου το οποίον δεν ήργησε: «Αβάρωφ μπαττί» (ο Αβέρωφ εβυθίσθη) έλεγε το ανακοινωθέν το ύφος όμως ωρισμένων νεοτούρκων εφέντηδων μας εφανέρωνεν ότι πολύ διαφορετι¬κόν ήτο το αποτέλεσμα. Πάντως η αγωνία όλων μας κατ' εκείνην την ημέραν δεν περιγράφεται.
Ο Ελληνικός στρατός προχωρούσε από θρίαμβον εις θρίαμβον και ήρχισαν να γίνωνται αλήθεια, όνειρα και παραμύθια.

1913. Πρωτοχρονιά. Νέα αγωνία. Το Χαμηδιέ (εύδρομον Τουρκικόν) διαλαθόν την προσοχήν των περιπολούντων πολεμικών του Ελλην. στόλου βγαίνει από τα στενά. Βομβαρδίζει την Σύρον, πλήττει το εν τω λιμένι Σύρου υπερωκεάνειον «Μακεδονία» και τρομοκρατεί τα Ελληνικά παράλια. Φοβείται όμως την καταδίωξιν και τρέχει προς το Πόρτ - Σάιτ όπου περιορίζεται.

5 Ιανουαρίου 1913. Οι Τούρκοι νομίζοντες ότι ο Αβέρωφ είναι απησχολημένος με την καταδίωξιν του Xαμηδιέ κατόπιν ασυρματoγραφήματoς του Xαμηδιέ προς το Τουρκ. Ναυαρχείον ότι το καταδιώκει ο Αβέρωφ, εκλαβόν το ιταλικόν καταδρομικόν Πίζα (αδελφόν του Αβέρωφ) ως τον ίδιov τον Αβέρωφ και γνωρίζοντες ότι μόνον ο Αβέρωφ ήτo εις θέσιν να καταδιώξη το Χαμηδιέ, αποτολμούν έξοδον από τα Στενά.
Η κρισιμωτέρα στιγμή του Έθνους μας ολοκλήρου. Οι νεώτεροι Έλληνες ζούμεν τις πιο κρίσιμες στιγμές που έζησαν οι πρόγονοί μας ολίγον προ της εν Σαλαμίνι ναυμαχίας.
Ο ένδoξoς Ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης πληροφορείται το πράγμα από τα περιπολούντα πολεμικά και ορμά ακάθεκτος εναντίον του προαιώνιου εχθρoύ. Οι Τούρκοι πράγματι πιστεύσαντες εις την απουσίαν του Αβέρωφ προχωρούν προς Νότον και συμπλέκονται μετά του Έλλην. στόλου, ο οποίος κάμνει διαφόρους ελιγμούς.
Ημείς ακούομεν ευκρινέστερον τώρα τας ομοβροντίας. Μη γνωρίζοντες άλλας λεπτομερείας, συμπεραίνoμεν ότι ο Έλλην. στόλος υποχωρεί. Οι Mυτιληναίοι πανικόβλητοι (γνωρίζοντες τι τους ανέμενεν εάν ενικάτο ο Ελλην. στόλος) συρρέουν εις τους ναούς δια να παρακαλέσουν την Παναγίαν, την προστάτριαν του Έθνους, να βάλει το χέρι της και να σώσει το Έθνος μας από την καταστροφήν.
Στο αναμεταξύ ο Αβέρωφ κινείται με τον σκοπόν να απoκόψη την πιθανήν υποχώρησιν του Τουρκικού στόλου και να τον θέση μεταξύ δύo πυρών. Μόλις οι τούρκοι αντελήφθησαν τους σκοπούς του Αβέρωφ έσπευσαν υποχωρούντες να επανέλθουν εις το ορμητήριόν των (τα Δαρδανέλλια) υποστάντες σημαντικάς ζημίας και μη τολμήσαντες πλέον να ξαναφανούν. Και πάλιν το ύφος των αγάδων παρ' όλους τους διθυράμβους των πολεμικών ανακοινωθέντων του Τουρκ. ναυαρχείου μας έδωσε να αντιληφθούμε την έκβασιν της ναυμαχίας. Ο Αβέρωφ κατά το Τουρκ. ανακοινωθέν συνελήφθη αιχμάλωτος και ωδηγείτο εις Κων)πολιν και ο υπόλοιπος Έλλην. στόλος κατεστράφη. Στην Μυτιλήνη βρέθηκαν πειό τυχεροί και καθησύχασαν γρηγoρώτερα. Ατμόπλοιον της Εταιρείας Μ e s s a g e r i e s Maritimes το οποίον παρηκολούθησεν, ακουσίως την ναυμαχίαν, περνώντας από την Μυτιλήνην έκαμε σινιάλο εις τo φρούριον με το σήμα Νίκη, Νίκη, Νίκη. Επί τέλους αναπνέομεν. Μετ' ολίγας ημέρας η εφημερίς της Μυτιλήνης "Σάλπιγξ" μας πληροφορεί για όλα. Πόσoι από μας εκείνην την ημέραν δεν έπαιρναν την Σάλπιγγα και την φιλούσαv με δάκρυα συγκινήσεως στα μάτια. Δόξα σοι ο Θεός. Το 'Έθνος μας εσώθη και ο Ελληνικός στρατός εξακολουθεί την νικηφόρον πρoέλασιν του.
Οι Τούρκοι πνέουν μένεα εναντίον μας, αλλά φοβούνται να εκδηλωθούν. Κατά την διάρκειαν της ναυμαχίας αυτής της Λήμνου έτυχε να βρίσκωμαι με κάπoιoν τούρκον γνωστόν μου που είχεν υπηρετήσει εις το Τουρκικόν Πολεμικόν Ναυτικόν. Μόλις ήκουε καμμίαν ισχυράν ομοβροντίαν μου έλεγε: «α, ιστέ, μπου, Αβάρωφ» ιδoύ, αυτός είναι ο Αβέρωφ. Πράγματι ήτο ο μπαμπούλας των Τούρκων. Ο ίδιος τούρκος μου έλεγε: κάποτε περνούσεν από τα στενά μεταξύ Μικρασιατικής παραλίας και Τενέδου και εγώ ήμουv επί της Μικρασιατικής ακτής. Τόσον μεγάλος είναι ώστε όπισθέν του χάθηκε ολόκληρος η Τένεδος!
Αυτά όλα διεδίδονταν βέβαια μεταξύ του Τουρκικού λαού και ως εκ τούτου είχε πλέον καταντήσει θρύλος".
Επιμέλεια - Σχόλια: ΦαίδωνΓ.Παπαθεοδώρου/ 26η Ιουνίου 2010

Association of the Enosi Smyrneon Powered by Elxis - Open Source CMS.  Copyright (C) 2006-2017 Elxis.org. All rights reserved.