Αρχική arrow Άρθρα - Εκδόσεις arrow Άρθρα Αρχείου arrow Αριθμητική και Γενοκτονία

Αριθμητική και Γενοκτονία

Παρασκευή, 02 Οκτώβριος 2009
genocide-jpg

Αριθμητική και Γενοκτονία


Γενικά

Κάθε Σεπτέμβρη η καρδιά του μικρασιάτη Έλληνα πληγώνεται, καθώς τραγικές μέρες γυρίζουν βασανιστικά στην μνήμη του. Πρώτα η ανάμνηση του τραγικού θανάτου του νεομάρτυρα Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης και των άλλων αρχιερέων και κληρικών της μικρασίας που δολοφονήθηκαν κατά την μικρασιατική καταστροφή του 1922, αλλά και η ημέρα μνήμης της καταστροφής και ξεριζωμού του ελληνισμού από την κοιτίδα του, την Ιωνία, τον Πόντο ( 19η Μαίου), την Κωνσταντινούπολη και την Ανατολική Θράκη, που έχει καθορισθεί από το κράτος να τιμάται την 14η Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου(1).
Στα πλαίσια αυτής της μνήμης θεωρώ επιβεβλημένο να καταθέσω μερικά στοιχεία για την καταστροφή αυτή του ελληνισμού και κυρίως να αναζητήσω την τεκμηρίωση της εφαρμογής της εννοίας της γενοκτονίας στη δική μας ιστορική στιγμή.
Η αρχή του 20ου αιώνα σηματοδότησε μία σειρά από σημαντικά γεγονότα της ελληνικής ιστορίας ( Βαλκανικοί πόλεμοι, Α παγκόσμιος πόλεμος, εκστρατεία στην Ουκρανία, μικρασιατική εκστρατεία με τέλος τη γνωστή καταστροφή), όπου πολλά καλά και κακά εγένοντο, όχι πάντα κατ` ανάγκη με ευθύνη των ξένων, όπως έχουμε πάντα συνηθίσει να καθαγιάζουμε τις μικρότητες και αποτυχίες μας. Και αυτό είναι ένας από τους σοβαρούς κινδύνους της δημοκρατίας, δηλαδή ο μύθος της αθωότητας και της ανευθυνότητάς μας. Ότι δηλαδή είμαστε άμεμπτοι, για τα πάντα αθώοι. Ότι για όλα, μα για όλα που συνέβησαν σε βάρος μας ή κατάληξαν στο τέλος να είναι αρνητικά, φταίνε αποκλειστικά οι ξένοι ή κάποιοι άλλοι. Το να γνωρίζουμε όμως την ιστορία μας, τόσο στην ηρωική της εποχή, όσο και στην περίοδο των λαθών ή παραλήψεων της είναι πολύ σημαντικό. Κι αυτό, γιατί αποτελεί βάση για σωστή ενέργεια και δράση στο μέλλον.

Γενοκτονία (2).

Η λέξη γενοκτονία μοιάζει παλιά και όσα ορίζει φαίνονται ακόμη παλαιότερα. Ωστόσο, πρόκειται για ένα σχετικά πρόσφατο νομικό και πολιτικό όρο, που “κατασκευάστηκε” από έναν διακεκριμένο νομικό του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, τον Ραφαήλ Λέμκιν για να περιγράψει τόσο το γερμανικό έγκλημα, τη ναζιστική "Τελική Λύση", όσο και "τη βαρβαρότητα και το βανδαλισμό" των Τουρκών κατά των Αρμενίων.

Ο Λέμκιν είχε ασχοληθεί με την γενοκτονία των Αρμενίων πριν φτάσει, το 1943, να αναγνωρίσει τηn αναγκαιότητα για τη δημιουργία μιας νέας λέξης, που θα περιέγραφε ακριβώς το συγκεκριμένο μαζικό έγκλημα. Για τη δημιουργία του όρου προσέφυγε στην ελληνική γλώσσα, απ' όπου πήρε τη λέξη "γένος"- και στη λατινική -απ' όπου το cide, ο φόνος.

Για να καταδείξει το είδος του εγκλήματος χρησιμοποίησε ως παραδείγματα τη Γενοκτονία των Αρμενίων, με θύτες τους Τούρκους, και τη Γενοκτονία των Ασσυρίων του Σίμελε, με θύτες τους Ιρακινούς .

Η διεθνής Κοινότητα κλήθηκε να υπογράψει την Συμφωνία για την Πρόληψη και Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας (The Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide) ως η υπ΄αριθμό 260 απόφαση της Γενικής Συνελεύσεως του ΟΗΕ. Η εικοστή υπογραφή μπήκε τέλη του 1950 και η Συνθήκη έγινε νόμος από το 1951, αν και πολλά κράτη υπέγραψαν εξαιρώντας εαυτά ή απορρίπτοντας άρθρα. Σήμερα έχουν υπογράψει τη συμφωνία αυτή 140 κράτη.

Στο άρθρο 2 της σχετικής συνθήκης του ΟΗΕ (3) περιγράφονται τα νομοτυπικά στοιχεία τα οποία πρέπει να πληρεί μία πράξη, προκειμένου να χαρακτηρισθεί ως εγκλημα γενοκτονίας.

Για την δική μας περίπτωση θα επικαλεσθώ την περίπτωση του “ φόνου μελών της ομάδος”- Killing members of the group- για να τεκμηριώσω τα στοιχεία της γενοκτονίας, χρησιμοποιώντας μόνο την αντικειμενική αριθμητική και μάλιστα όχι τη δική μας, που ίσως να μην είχε την αναγκαία αντικειμενικότητα, αλλά των ουδέτερων ή και σε πολλές περιπτώσεις φιλότουρκων Γερμανών. καθώς επίσης και τα πληθυσμιακά στοιχεία που λήφθηκαν υπόψη κατά την υπογραφή της μη εφαρμοσθείσης τελικά, συνθήκης των Σεβρών ( 20 Αυγούστου 1920),

Το 1986 λοιπόν, το Πανεπιστήμιο της Βόννης ( Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν) έκανε μία εθνολογική έρευνα στην Τουρκία, με εμπόδια, παρεμβάσεις και χωρίς βοήθεια από την τουρκική κυβέρνηση η οποία κατέληξε στα παρακάτω στοιχεία (4):

Το 1914-15 στην Μικρά Ασία κατοικούσαν, μεταξύ των πολλών άλλων εθνοτήτων και οι κάτωθι εθνότητες που μας αφορούν άμεσα:
α) Έλληνες: Χριστιανοί Ορθόδοξοι 2.568.351, Διαμαρτυρόμενοι 5.500, Καθολικοί 18.000, Μελχίτες 14.461, Έλληνες πολίτες 54.004. Σύνολον 2.660.316
β) Χριστιανοί ακαθόριστης εθνότητας: Κόπτες 2.379, Δυτικοί Λατίνοι 7.640. Σύνολον 10.019
γ) Αρμένιοι: Γρηγοριανοί 617.457, Καθολικοί 11.653, Διαμαρτυρόμενοι 8.158. Σύνολον 637.268
δ) Τούρκοι-Οθωμανοί: 1.802.697

Σύμφωνα με τα στοιχεία που λήφθησαν υπόψη κατά την Διάσκεψη Παρισίων- Σεβρών, το 1914-19, στην Μικρά Ασία, Αρμενία, Κουρδιστάν, ο πληθυσμός ήταν 12.512.846 κάτοικοι. Στην Μ. Ασία οι Τούρκοι-Οθωμανοί ήσαν 1.802.697 και στις περιοχές Αρμενίας-Κουρδιστάν μόνον 30.500 σε σύνολο πληθυσμού 2.644.140 κατοίκων . Δηλαδή οι Τούρκοι-Οθωμανοί ήσαν το 15% του πληθυσμού στην Μικρά Ασία.

Σε άρθρο του διακεκριμένου ιστορικού- εκδότου Αριστείδη Καρατζά(5) αναφέρεται με αδιάψευστα στοιχεία ότι και σήμερα από απόψεως εθνοβιολογίας μόνο το 3.4% του σημερινού πληθυσμού της Τουρκίας έχει Τουρκικές/Κεντρο-Ασιατικές καταβολές .

Την 30η Ιανουαρίου 1923 στη Λωζαννη της Ελβετίας υπογράφηκε η συνθήκη ανταλλαγής των πληθυσμών και σε εφαρμογή αυτής της συμφωνίας 1,5 εκατομύριο χριστιανοί Έλληνες πέρασαν στην παλαιά Ελλάδα και περίπου 400.000 μουσουλμάνοι Τούρκοι στην Τουρκία. Παρουσιάστηκε δηλαδή το αριθμητικό υπόλοιπο, οι 2,8 εκταοτμύρια χριστιανοί Έλληνες να έχουν απομειωθεί αυτά τα πέντε χρόνια κατά 1,3 εκατομύριο ψυχές, δηλαδή κάθε χρόνο που περνούσε δολοφονούντο ή έχαναν τη ζωή τους, ως απότοκο των διώξεων, 260.000 Έλληνες ή 720 κάθε ημέρα. Αν αυτή η απλή αρθμητική δεν δείχνει γενοκτονία, ασφαλώς έχουμε χάσει την έννοια της σοβαρότητας.

Για τα υλόποιπα στοιχεία της γενοκτονίας θα επικαλεσθώ τον πρέσβη των ΗΠΑ στην Κωνσταντινούλολη (1913-1916) Ιωσήφ Μοργκεντάου(6), ο οποίος περιγράφοντας τα γεγονότα της εποχής του , ζήταγε από τον Ερυθρό Σταυρό τον Μάρτιο του 1918 την τιμωρία των υπευθύνων της γενοκτονίας των Αρμενίων και των άλλων χριστιανικών πληθυσμών της μικρασίας. Έλεγε λοιπών τότε: «Η ακραία τρομοκρατία, ο σκληρός βασανισμός, η οδήγηση των γυναικών στα χαρέμια, ο εξαναγκασμός των αθώων κοριτσιών για συμμετοχή τους σε όργια, η πώληση πολλών από αυτές για ογδόντα σεντς την καθεμία, η δολοφονία εκατοντάδων χιλιάδων, η εκτόπιση και λιμοκτονία στην έρημο άλλων εκατοντάδων χιλιάδων, η καταστροφή εκατοντάδων χωριών και πόλεων, η σκόπιμη εφαρμοφή στο ακέραιο του διαβολικού σχεδίου αφανισμού των Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων Χριστιανών της Τουρκίας -- όλο αυτό θα πάει ατιμώρητο; “.
Βέβαια δεν έλαβε καμία απάντηση από τον Ερυθρό Σταυρό.

Επίλογος

Τα συμπεράσματα για τον ιστορικό μελετητή της περιόδου αυτής εξάγονται σχεδόν μόνα τους.
Γενοκτονία σαφώς έγινε.
Οι δικές μας παραλήψεις προσωπικές αντιπαραθέσεις και φιλοδοξίες, σε συνδυασμό με τη στάση συμφερόντων των συμμαχικών δυνάμεων, συντέλεσαν στην καταστροφή και τον ξεριζωμό μας από την Μικρά Ασία.
Εγένοντο τεράστια λάθη και από τους Βασιλικούς και τους Βενιζελικούς πολιτικούς εκείνης της εποχής, που φθάσανε μέχρι το άκρο, μεχρι την εθνική προδοσία ( όρα Γουδί)..
Για την αναγνώριση και δικαίωση της ανδρείας κα των θυσιών του ελληνικού στρατού παρατίθεται η δήλωση του Κεμάλ στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση της Άγκυρας το 1923: "στη Μικρά Ασία δεν ηττήθηκε ο γενναίος ελληνικός στρατός, αλλά η πολιτική του ηγεσία".
Τιμωρία της Τουρκίας, όπως ο πρέσβης Ιωσήφ Μοργκεντάου, ζήταγε από τον Ερυθρό Σταυρό τον Μάρτιο του 1918 δεν έγινε ποτέ.
Να θυμίσω στο σημείο αυτό τις συνεχώς αυξανόμενες αξιώσεις της Τουρκίας στην Κύπρο και την Ελλάδα, την συμπεριφορά της Τουρκίας προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο(7) και την εκκλησία της Κύπρου, και τις αξιώσεις της στο Αιγαίο και την Δυτική Θράκη.
Προβληματισμός σε όλους μας για αυτή την στάση της Τουρκίας. Προβληματισμένος και ο μεγάλος μας ποιητής Γιώργος Σεφέρης , ο οποίος διερωτάται(8): «Είμαστε ένας λαός με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη; Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι»;
Θα γίνουμε; Θα αγωνιστούμε για την αναγνώριση της γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, όχι τόσο από μίσος και κακότητα, αλλά για να εξασφαλίσουμε μία έκφραση συγνώμης από την πλευρά της Τουρκίας, προκειμένου να μην επαναληφθούν ανάλογες γενοκτονίες στο μέλλον; Προσωπικά, πολύ αμφιβάλλω.
Ευάγγελος Τσίρκας
Πρόεδρος ΔΣ/ Ενώσεως Σμυρναίων
2α Οκτωβρίου 2009
Υποσημειώσεις
 
1.  Προεδρικό Διάταγμα 304/ 2001
2. Ιστοσελίδα του ΟΗΕ ( www.un.org) 
3....any of the following acts committed with intent to destroy, in whole or in part, a national, ethnical, racial or religious group, as such:(a) Killing members of the group;(b) Causing serious bodily or mental harm to members of the group;(c) Deliberately inflicting on the group conditions of life calculated to bring about its physical destruction in whole or in part;
(d) Imposing measures intended to prevent births within the group;
(e) Forcibly transferring children of the group to another group.
– Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide, Article 2[3]
4. Άρθρο του Χρηστάκου Δόλοπα, στο περιοδικό «Ενδοχώρα».  47 εθνότητες, που δεν έχουν καμιά φυλετική-εθνική σχέση με τους Τούρκους, παρά μόνο με την γλώσσα, που τους την επιβάλλουν.  
5.Ιστοσελίδα του Δικτύου 21 ( www.diktyo21.gr)   (βλ.  “Excavating  Y-haplotype strata in Anatolia,” Human Genetics 2004, 114¨127-148). 
6."Τα μυστικά του Βοσπόρου"
7. Μαύρη επέτειος για τον Ελληνισμό! Νωπές οι μνήμες στην γενιά των ξεριζωμένων! Ορδές μανιασμένων Τούρκων έσπαζαν, έκαιγαν λεηλατούσαν, έδερναν και δολοφονούσαν τους ανυπεράσπιστους Έλληνες. Μέσα σε έξι ώρες 4.340 Ελληνικά καταστήματα λεηλατήθηκαν. 2600 Ελληνικά σπίτια καταστράφηκαν. 70 εκκλησίες λεηλατήθηκαν και παραδόθηκαν στις φλόγες. 26 Ελληνικά σχολεία και η μεγάλη του Γένους Σχολή καταστράφηκαν ολοσχερώς. 110 εστιατόρια και ξενοδοχεία καταστράφηκαν, και 21 εργοστάσια και 27 φαρμακεία. Το νοσοκομείο στο Mπαλουκλί πυρπολείται, ένας ιερέας ξυλοκοπείται άγρια, Έλληνες αξιωματικοί και οι οικογένειές τους λυντσάρονται. Εξαγριωμένοι Τούρκοι μπαίνουν στα νεκροταφεία του Μπαλουκλί και του Σιλί. Η μανία τους ξεσπάει στους τάφους. Ξεθάβουν και διαμελίζουν πτώματα. Ανοίγουν τους Πατριαρχικούς τάφους και διασκορπίζουν τα οστά. Αποκορύφωμα ο μαρτυρικός θάνατος του μοναχού Χρύσανθου, τον οποίον έκαψαν ζωντανό περιλούοντάς τον με βενζίνη.Οι Τουρκικές εφημερίδες αποδίδουν τα έκτροπα σε περιθωριακούς τύπους. Η αλήθεια όμως είναι, πως με ένα καλά οργανωμένο σχέδιο δράσης η Τουρκική κυβέρνηση πέτυχε την καταστροφή και την συρρίκνωση των Ελλήνων της Πόλης, οι οποίοι πήραν για δεύτερη φορά τον δρόμο της προσφυγιάς. Το 1923 ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Κεμάλ Ατατούρκ, υπέγραψαν συνθήκη βάση της οποίας 315.000 Έλληνες θα παρέμεναν στην Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Ίμβρο, Τένεδο και 80.000 μουσουλμάνοι στην Δυτική Θράκη.Τι σκοπούς όμως είχε αυτό το “πογκρόμ”;
 Έγινε στο πλαίσιο του ανθελληνικού πνεύματος, που είχε αρχίσει να καλλιεργείται στον Τουρκικό λαό.
Καταφέρθηκε νέο πλήγμα κατά των συμπατριωτών μας της Πόλης, που αποτελούσαν στόχο της ιθύνουσας Τουρκικής τάξης, για λόγους σωβινισμού.
Γινόταν μια προειδοποίηση κι ένας εκβιασμός στην Ελλάδα, με σημείο πίεσης την ομογένεια, για την πολιτική της στο Κυπριακό.
Συντελούσε στην παρότρυνση των μαζών, σύμφωνα με τους νόμους της πολιτικής ψυχολογίας, ώστε να παρασύρονται από εξωτερικούς ερεθισμούς.
Και η Ελλάς πως αντέδρασε;
Δυστυχώς όπως αντιδρά και σήμερα… Παρακολουθώντας σαν απλός θεατής τα γεγονότα!!!
8.στο πόνημά του «Δοκιμές» 
Association of the Enosi Smyrneon Powered by Elxis - Open Source CMS.  Copyright (C) 2006-2017 Elxis.org. All rights reserved.