Αρχική arrow Άρθρα - Εκδόσεις arrow Άρθρα Αρχείου arrow Ένα ΑΣΤΡΟ τρεμοσβήνει.

Ένα ΑΣΤΡΟ τρεμοσβήνει.

Τετάρτη, 29 Ιούνιος 2011

ΕΝΑ ΑΣΤΡΟΝ ΤΡΕΜΟΣΒΗΝΕΙ

Πρόσφατα, με αφορμή τη διακοπή της λειτουργίας του κινηματογράφου Άστρον των Αμπελοκήπων, ο Κωνσταντίνος Ιωαννίδης, που ανήκει στην τρίτη γενιά της οικογένειας που κατασκεύασε και λειτούργησε το Άστρον, έγραψε την ιστορία αυτού του εμβληματικού κινηματογράφου των Αμπελοκήπων.

Οι πρώτες σελίδες του βιβλίου είναι αφιερωμένες στον ιδρυτή του κινηματογράφου. Το Άστρον αποτελεί μια ακόμη επιχειρηματική δραστηριότητα του μικρασιάτη πρόσφυγα Κωνσταντίνου Κ. Ιωαννίδη, παππού του συγγραφέα, για τον οποίο μαθαίνουμε ότι όταν, κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή, αναγκάζεται να εγκαταλείψει την πατρίδα του, το Σουσουρλούκ της Προύσας, φθάνει στη Γαλλία, στη μικρή πόλη Κρεζώ, όπου ξεκινά σαν εργάτης και στη συνέχεια σαν επιστάτης στο εργοστάσιο της Πεζώ. Τον επόμενο χρόνο πηγαίνει στο Παρίσι, κοντά στον θείο του Παναγή, και ξεκινά δική του επιχείρηση. Δημιουργεί, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, μια πετυχημένη αλυσίδα σύγχρονων κομμωτηρίων, “Maison de Parmanente”. «Αν έχεις συνηθίσει σε ένα τρόπο ζωής και τον χάσεις από τη μια στιγμή στην άλλη χωρίς να έχεις εσύ την ευθύνη, έχεις ένα λόγο παραπάνω να ξανα-διεκδικήσεις και να αποκτήσεις αυτά που θεωρούσες παντοτινά δικά σου», έλεγε ο Κωνσταντίνος Κ. Ιωαννίδης στον συνονόματο εγγονό του. «Δεν είχα αντιληφθεί το θησαυρό που είχα δίπλα μου. … Ο παππούς μου ήταν ένας αυτάρκης και μοναχικός άνθρωπος, χαμηλών τόνων που δε μιλούσε για όσα είχε περάσει. Δε μιλούσε πολύ ούτε για όσα είχε πετύχει στη ζωή του και δεν ήταν καθόλου λίγα αυτά! Ίσως δεν αισθανόταν πολύ άνετα με τα ελληνικά του (στην Προύσα μιλούσε Τουρκικά και στο Παρίσι Γαλλικά), ίσως πάλι εγώ να βρισκόμουν σε μια ηλικία που δεν μπορούσα να αξιολογήσω τη σημασία των όσων θα είχε να μου πει, ως παιδί και ως έφηβος, είχα αλλού στραμμένη την προσοχή μου. Το κατάλαβα πολύ αργότερα, όταν ο παππούς μου είχε ήδη φύγει από τη ζωή», συμπληρώνει ο συγγραφέας.

Ο Κωνσταντίνος Κ. Ιωαννίδης, αφού παντρεύεται το 1931, στο Παρίσι, τη Φωτεινή Καλαϊτζή, ορφανή, πρόσφυγα και αυτή, από τη Μάδυτο της Ανατολικής Θράκης, εγκαθίσταται το 1933 στην Αθήνα και αρχίζει νέα επιχειρηματική δραστηριότητα.

«Προσπαθώ να φανταστώ πώς ένοιωθε ο παππούς μου σε μια χώρα που, μπορεί να ήταν η πατρίδα του, αλλά πάντως ο τόπος του δεν ήταν! Ήρθε από το Παρίσι με διάθεση να αξιοποιήσει τα χρήματα που είχε κερδίσει. ….είδε στο Παρίσι το ενδιαφέρον του κοινού για τον κινηματογράφο και κατάλαβε ότι σύντομα αυτή η μανία θα καταλάμβανε και την Ελλάδα».

Έτσι, ο Κωνσταντίνος Κ. Ιωαννίδης αποφασίζει να δημιουργήσει στην Ελλάδα κινηματογραφικές επιχειρήσεις. Ο πρώτος κινηματογράφος που δημιουργεί είναι το Σινέ Παρί , τη δεκαετία του ’30, στην Πλάκα. Μια εικοσαετία αργότερα η εταιρεία Κ. Ιωαννίδης Δ. Παντερμαλής και Σία κατασκευάζει στους Αμπελοκήπους, στις παρυφές της Αθήνας των μέσων του εικοστού αιώνα, το Άστρον, ένα κτίριο με αποκλειστική χρήση κινηματοθέατρου, σε σχέδια του αρχιτέκτονα και μετέπειτα καθηγητή του Πολυτεχνείου και Ακαδημαϊκού Σόλωνα Κυδωνιάτη. Το Άστρον εγκαινιάζεται στις 4 Ιανουαρίου 1957. Την ίδια περίοδο, ο Κ. Ιωαννίδης διαθέτει και άλλες αίθουσες προβολής, ενώ επεκτείνει την επιχειρηματική του δραστηριότητα στην παραγωγή κινηματογραφικών ταινιών με την εταιρεία του Ιωαννίδης Φιλμς.

Ο Κωνσταντίνος Κ. Ιωαννίδης, από το Σουσουρλούκ της Προύσας, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση πετυχημένου μικρασιάτη πρόσφυγα επιχειρηματία, μια από τις εκατοντάδες περιπτώσεις μικρασιατών που, ξεκινώντας «από το μηδέν», ξεχώρισαν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Σήμερα, που αναζητούμε εναγωνίως να βγούμε από το οικονομικό τέλμα, είναι περισσότερο από επιβεβλημένο να σκύψουμε προσεχτικά και να μελετήσουμε τη ζωή και τη δράση όλων αυτών των αυτοδημιούργητων συμπατριωτών επιχειρηματιών, αλλά και το «θαύμα» της οικονομικής ανόρθωσης της Ελλάδας μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, με τον ερχομό των προσφύγων. Ίσως έτσι μπορέσουμε να καταλάβουμε, πέρα από λογιστικές προσθαφαιρέσεις, πώς θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τα «αδιέξοδα». Ίσως τότε αντιληφθούμε ότι η πραγματική δύναμη της χώρας δεν κρύβεται στις τραπεζικές καταθέσεις, δεν είναι οι μετοχές και τα χρεόγραφα. Είναι οι ίδιοι οι άνθρωποί της και αυτούς πρέπει να φέρουμε στο προσκήνιο «… γιατί το θαύμα, δεν είναι πουθενά παρά κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες του ανθρώπου»3, όπως μας μηνύει ο Γιώργος Σεφέρης.

Φαίδων Γ. Παπαθεοδώρου/ 29 Ιουνίου 2011

Association of the Enosi Smyrneon Powered by Elxis - Open Source CMS.  Copyright (C) 2006-2017 Elxis.org. All rights reserved.