Αρχική arrow Άρθρα - Εκδόσεις arrow Άρθρα Αρχείου arrow Η Γενοκτονία του Ελληνισμού στην Μικρά Ασία

Η Γενοκτονία του Ελληνισμού στην Μικρά Ασία

Κυριακή, 19 Σεπτέμβριος 2010

genocide-jpg

1. Εννοια της γενοκτονίας
Το περιεχόμενο της λέξηεως γενοκτονία μοιάζει παλιά και όσα ορίζει φαίνονται ακόμη παλαιότερα. Ωστόσο, πρόκειται για ένα σχετικά πρόσφατο νομικό και πολιτικό όρο, που κατασκευάστηκε από έναν διακεκριμένο νομικό του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, τον Ραφαήλ Λέμκιν για να περιγράψει τόσο το γερμανικό έγκλημα, τη ναζιστική "Τελική Λύση", όσο και "τη βαρβαρότητα και το βανδαλισμό" των Τουρκών κατά των Αρμενίων.

Ο γεννημένος το 1900 νομικός είχε ασχοληθεί με την γενοκτονία των Αρμενίων πριν φτάσει, το 1943, να αναγνωρίσει τη θλιβερή αναγκαιότητα για τη δημιουργία μιας νέας λέξης, που θα περιέγραφε ακριβώς το συγκεκριμένο μαζικό έγκλημα. Για τη δημιουργία του όρου προσέφυγε στην ελληνική γλώσσα - απ' όπου το "γένος"- και στη λατινική -απ' όπου το cide, ο φόνος.

Είναι ιδιαίτερη σύμπτωση το γεγονός ότι ο άνθρωπος που δημιούργησε τον όρο και που ασχολήθηκε πολύ πριν το ναζιστικό έγκλημα με τις άλλες γενοκτονίες -την αρμενική και την ασσυριακή- ήταν ο ίδιος Εβραίος, Πολωνοεβραίος. Η ενασχόλησή του με την μορφή αυτή πολιτικής δράσης ξεκίνησε από τα φοιτητικά του χρόνια ακόμη, όταν προσπάθησε να εντάξει μέσα στο υπάρχον σύστημα διεθνών πολιτικών σχέσεων και διεθνούς δικαίου, μία νέα μορφή εγκλήματος. Το 1933, πριν καταλήξει στον επιτυχέστατο νεολογισμό του, είχε ήδη παρουσιάσει τις θέσεις τους για την αντιμετώπιση των γενοκτονιών ως εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας, αν και ακόμη τις ονόμαζε "Έγκλημα της Βαρβαρότητας".

Για να καταδείξει το είδος του εγκλήματος χρησιμοποίησε ως παραδείγματα τη Γενοκτονία των Αρμενίων, με θύτες τους Τούρκους, και τη Γενοκτονία των Ασσυρίων του Σίμελε, με θύτες τους Ιρακινούς - ένα κοινό σημείο των δύο γενοκτονιών είναι ότι διαπράχθηκαν με τη βοήθεια Κούρδων

Η διεθνής Κοινότητα κλήθηκε να υπογράψει την Συμφωνία για την Πρόληψη και Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας, πνευματικού τέκνου του "σχολαστικού και επίμονου" Πολωνοεβραίου, το 1948. Η εικοστή υπογραφή μπήκε τέλη του 1950 και η Συνθήκη έγινε νόμος από το 1951, αν και πολλά κράτη υπέγραψαν εξαιρώντας εαυτά ή απορρίπτοντας άρθρα .

2. Απλή Αριθμητική
Για την πληθυσμιακή και εθνολογική κατάσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στις αρχές του περασμένου αιώνα έχουν γίνει πολλές μελέτες, τουλάχιστον 20, με στοιχεία, που λόγω τεχνολογίας και νοοτροπίας είναι ακρηβείς σε ποσοστά ανάλογα με την προέλευσή τους. Μιά από τις πλέον αξιόπιστες διενεργήθηκς το 1986, από το Πανεπιστήμιο της Βόννης (και ειδικά το Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν) στην Τουρκία με εμπόδια, παρεμβάσεις και χωρίς βοήθεια από την τουρκική κυβέρνηση. Όμως οι Γερμανοί και οι ’Αγγλοι εθνολόγοι του Πανεπιστημίου της Βόννης βρήκαν στην Τουρκία να κατοικούν 47 εθνότητες, που δεν έχουν καμιά φυλετική-εθνική σχέση με τους Τούρκους, παρά μόνο με την γλώσσα, που τους την επιβάλλουν.
Βρήκαν επίσης ότι το 1914-19, στην Μικρά Ασία, Αρμενία και Κουρδιστάν, ο πληθυσμός ήταν 12.512.846 κάτοικοι. Στην Μ. Ασία οι Τούρκοι-Οθωμανοί ήσαν 1.802.697 και στις περιοχές Αρμενίας-Κουρδιστάν μόνον 30.500 σε σύνολο πληθυσμού 2.644.140 κατοίκων (τα στοιχεία επιβεβαιώνονται και από την Διάσκεψη Παρισίων Σεβρών). Δηλαδή οι Τούρκοι-Οθωμανοί ήσαν το 15% του πληθυσμού στην Μ. Ασία, που προσπαθεί σήμερα να εκτουρκίσει όλες τις άλλες εθνότητες, όπως οι Κούρδοι της Τουρκίας.

3. Ιστορικά στοιχεία για τη Τουρκία
Τουρκική ή τουρανική ονομάζεται μια οικογένεια δεκάδων νομαδικών φύλων με καταγωγή την Ανατολική Ασία,τα οποία μετανάστευαν κατά κύματα μεταξύ 6ου και 11ου αιώνα. Μιλούσαν διάφορες διαλέκτους της αρχαίας τουρκικής γλώσσας, οι οποίες στη συνέχεια διαφοροποιήθηκαν δημιουργώντας τις σύγχρονες τουρκικές διαλέκτους.
Κατά την περίοδο της μετανάστευσής τους τα τουρκικά φύλα - πολλές φορές σε σύγκρουση μεταξύ τους - απλώθηκαν σε μία τεράστιες έκτασεις ιδρύοντας τα δικά τους κράτη (χαγανάτα ή χανάτα) και ελέγχοντας τους εμπορικούς δρόμους ανάμεσα στην Ευρώπη, Κίνα Περσία. Τα περισσότερα υπήρξαν βραχύβια και με το πέρασμα των αιώνων προσαρτήθηκαν από δυνατότερα βασίλεια ( Ρωσία, Γεωργία, Κίνα), κάποια όμως επεβίωσαν και έγιναν η μήτρα που γέννησε έξι σημερινά κράτη: Αζερμπαϊτζάν, Καζακστάν, Κιργιζία, Ουζμπεκιστάν, Τουρκία, Τουρκμενιστάν.
Μέχρι τον 11ο μΧ αιώνα οι Τούρκοι με την μορφή των Σελτζούκων ή Γιουρούκων τούρκων διαβιούσαν νομαδικά στην Μικρά Ασία και κυρίως προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στη Βυζαντινή αυτοκρατορία, ως μισθοφόριοι. Σημαντική ημερομηνία για αυτούς αποτελεί η μάχη του Ματζικέρτ στην Αρμενία την 19 Αυγούστου 1071 μεταξύ του βυζαντινού στρατού υπό τον αυτοκράτορα Ρωμανό Δ' Διογένη, και των Σελτζούκων Τούρκων του σουλτάνου Αλπ Αρσλάν.
Ο αυτοκράτορας Ρωμανός ηττήθηκε, αιχμαλωτίστηκε και απελευθερώθηκε μετά την καταβολή λύτρων, ενώ η βυζαντινή αυτοκρατορία υποχρεώθηκε στην καταβολή ετήσιου φόρου και την παραχώρηση μερικών φρουρίων στους Σελτζούκους.
Αυτή η πανωλεθρία των βυζαντινών στρατευμάτων και, κυρίως, η εσωτερική πολιτική παράλυση που ακολούθησε, επέτρεψε τη μόνιμης εγκατάστασης των Σελτζούκων στη Μικρά Ασία. Γνωστά τα μετέπειτα γεγονότα, με κορύφωση την Άλωση της Βασιλεύουσας το 1453.

Νεώτερη Ιστορία

Η Αυτοκρατορία που ξεκίνησε ως ένα μικρό κρατίδιο το έτος 1300 μ.Χ. στη Βιθυνία εξελίχτηκε σε Αυτοκρατορία μέσα σε 150 χρόνια καταλαμβάνοντας εκτενείς περιοχές στην Ασία και την Ευρώπη και λειτουργούσε με βάση τον ισλαμικό νόμο.

Η αδυναμία της προσαρμογής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στις εξελίξεις της εποχής στα τέλη του 18ου αιώνα για την στοιχειώδη ισότητα των πολιτών ώστε να πάψουν οι Χριστιανικοί λαοί να ζουν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας υπό την ανοχή των κυριάρχων Μουσουλμάνων, αλλά και ο ανταγωνισμός των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) για εξασφάλιση των συμφερόντων τους εξανάγκασε το Οθωμανικό Κράτος να προσπαθήσει να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις στο νομικό του σύστημα .

Ο 19ος αιώνας υπήρξε ο Μακρύς αιώνας για την Οθωμανική αυτοκρατορία.

Νέα πολιτισμικά και πολιτικά ρεύματα με αφετηρία την Γαλλική επανάσταση και τη δημιουργία των εθνικών κρατών, αλλά και τις επαναστάσεις των χριστιανικών λαών της Βαλκανικής, έθεσαν την αναγκαιότητα στους Οθωμανούς να εκσυγχρονίσουν της κυβερνητικές δομές τους, με κορύφωση την ψήφιση του συντάγματος του 1876, που προνοούσε διατάξεις με φιλελεύθερο πνεύμα, όπως αυτές του γαλλικού συντάγματος, όπως αυτό προέκυψε μετά την γαλλική επανάσταση του 1789. Ο Σουλτάνος όμως με πρόφαση τον Ρωσσοτουρκικό πόλεμο του 1877-78 είχε αναστείλει το Σύνταγμα αυτό.

Το Κομιτάτο Ένωσης και Προόδου

1888: Το Κομιτάτο ιδρύεται από μια ομάδα πέντε φοιτητών της στρατιωτικής ιατρικής σχολής στην Κωνσταντινούπολη. Σε σύντομο χρονικό διάστημα αν και τα στελέχη της συνελήφθησαν από του πράκτορες του Σουλτάνου συνέχισε την συνωμοτική του δράση διεισδύοντας στο στράτευμα πρωτίστως στα ευρωπαϊκά εδάφη με κέντρο την Θεσσαλονίκη αλλά και μεταξύ των εξόριστων διανοουμένων στην Ευρώπη.

1902: Στο πρώτο συνέδριο του Κομιτάτου σημειώνεται η διάσπαση μεταξύ των δύο παρατάξεων της φιλελεύθερης του Πρίγκιπα Σαμπαχετίν και του ριζοσπαστικού του Αχμέτ Ριζά.
Η επιστροφή το έτος 1906 των Δρ. Μεχμέτ Ναζίμ και Δρ. Μπαχεντίν Σακίρ (και οι δύο ιατροί από τη Θεσσαλονίκη), επιτάχυνε την επικράτηση των ριζοσπαστών και την καλλιέργεια της ιδεολογίας «Κοινωνικού Δαρβινισμού», δηλαδή την υιοθέτηση της αρχής ότι ένα ισχυρότερο έθνος μπορεί να αφανίσει ένα άλλο με όποια μέσα μπορεί. Οι θεωρητικοί του Κομιτάτου έχοντας ζήσει στην Γαλλία είχαν επηρεαστεί επιφανειακά από διάφορα ιδεολογικά ρεύματα της εποχής όπως του Μαρξισμού, Θετικισμού και των ιδεών του Νίτσε. Σίγουρα έβλεπαν πολύ ελκυστικά μεθόδους άσκησης πολιτικής βίας όπως των Ιακωβίνων κατά την Γαλλική Επανάσταση του 1789 που θεωρούσε σωστή την άσκηση πολιτικής βίας για επιβολή των ιδεολογιών τους.

1906: Συμμετέχουν στην ηγετική ομάδα ο Μεχμέτ Ταλάατ μπέης και οι στρατιωτικοί Ενβέρ, Τζεμάλ πασάς. Επίσης γίνονται μέλη του Κομιτάτου οι Μουσταφά Κεμάλ (αργότερα ηγέτης της νέας Τουρκίας), Ραχμί (αργότερα Νομάρχης της Σμύρνης την περίοδο 1912-18, που οργάνωσε την καταστροφή του Ελληνισμού της Ιωνίας) και Σουκρού. Είναι η περίοδος που το Κομιτάτο αρχίζει και διεισδύει ευρύτατα στο Οθωμανικό στράτευμα.

1908: Tο Κομιτάτο έχοντας πετύχει να θέσει υπό τον έλεγχο την Στρατιά των Ευρωπαϊκών εδαφών της Αυτοκρατορίας επέτυχε με αναίμακτο πραξικόπημα να επιβάλει στον Σουλτάνο την επαναφορά του Συντάγματος του 1876.
Το γεγονός αυτό προκαλεί ενθουσιασμό στους λαούς της Αυτοκρατορίας και στην Αθήνα γίνονται διαδηλώσεις με Τουρκικές σημαίες υπέρ του νέου καθεστώτος.
Ο μόνος που είδε τις θύελλες και την καταστροφή που ερχόταν ήταν ο Πατριάρχης ο Ιωακείμ Γ’, ο οποίος σε αυτούς που έσπευσαν να του ανακοινώσουν ότι «ήλθε η ελευθερία» δήλωσε με σιγουριά ότι «τίποτε το καλό δεν μπορεί να περιμένει κανείς από τους φανατικούς αυτούς και θα χρειαστούν νέοι αγώνες για το γένος».
Πράγματι οι προθέσεις του Κομιτάτου φάνηκαν σε σύντομο διάστημα όταν ο Δρ. Μεχμέτ Ναζίμ τον Οκτώβριο του 1908 στη Σμύρνη δήλωνε ότι οι χριστιανοί δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να δεχτούν το εκπαιδευτικό σύστημα που θα υπαγόρευε το Κομιτάτο και όσο σύντομα το δεχτούν αυτό τόσο το καλύτερο για τους χριστιανούς.
Η ελληνόφωνος εφημερίδα” ΛΑΟΣ” της Κωνσταντινουπόλεως αναφέρει σε άρθρο του Νίκου Γιαννιού τον Νοέμβριο του 1908.

1909: Αντεπανάσταση που οργανώθηκε από τον Σουλτάνο στην Κωνσταντινούπολη για να μειωθεί η δύναμη του Κομιτάτου απέτυχε, αφού το κίνημα ήταν γνωστό από πριν στο Κομιτάτο.
Με την αποτυχία της αντεπανάστασης εκθρονίζεται ο Σουλτάνος Αμδούλ Χαμίτ και στην θέση του τοποθετείται ο Μεχμέτ Ρεσάτ που ήταν αλκολικός και άβουλος. Τα ετήσια συνέδρια του Κομιτάτου από το 1908 μέχρι το 1911 που πραγματοποιούνται στην Θεσσαλονίκη είναι μυστικά.
1911: Συνέδριο της Θεσσαλονίκης, όπου διακηρύσσεται πανηγυρικά η υπεροχή των μουσουλμάνων έναντι των άλλων κατοίκων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Η ιστορική έρευνα δείχνει ότι στα συνέδρια αυτά καταστρώθηκε στο σχέδια εξόντωσης των χριστιανικών λαών της Αυτοκρατορίας και η προσπάθεια εκτουρκισμού των υπόλοιπων μουσουλμανικών όπως των Βοσνίων, Αλβανών, Κούρδων, Αράβων, Κιρκασίων κτλ.

1912: Η ήττα των Οθωμανών στον Βαλκανικό πόλεμο φέρνει στην εξουσία ξανά το Κόμμα της Ένωσης και Προόδου. Στο πραξικόπημα που έχει καταγράψει η ιστορία ως «η Έφοδος του Μπαμπαλή”, συμβαίνει όταν ο Ενβέρ εισβάλλοντας στο κτίριο της Υψηλής Πύλης δολοφονεί εν ψυχρώ τον Υπουργό Άμυνας και αναγκάζει υπό την απειλή του όπλου την παραίτηση του Πρωθυπουργό.

Πλέον η χώρα είναι στα χέρια μιας τριανδρίας που δρουν ανεξέλεγκτα με την καθιέρωση εγκληματικών μεθόδων.

Την χρονική αυτή περίοδο η Γερμανία που από την δεκαετία του 1890 έχει αρχίσει να διεισδύει πολιτικά και οικονομικά στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επικρατεί πλήρως, αφού διορίζονται σε θέσεις κλειδιά του Οθωμανικού Στρατού Γερμανοί Αξιωματικοί.

1913: Πλέον όλα είναι έτοιμα για εξαπολυθεί η εφαρμογή του σχεδίου αφανισμού των χριστιανικών λαών. Το ξεκίνημα είναι προς το τέλος του 1913 με τους Έλληνες της Ανατολικής Θράκης που εκτοπίζονται βίαια από τα χωρία και της πόλης τους. Οι εκτοπίσεις συνοδεύονται με φοβερές κακουχίες και ακόμα σφαγές.

Οι επιθέσεις στα Ελληνικά χωριά και κωμοπόλεις οργανώνονται με μυστικό τρόπο χρησιμοποιώντας τον κομματικό μηχανισμό του Κόμματος Ένωσης και Προόδου καθώς επίσης της αστυνομίας αλλά και χρήση αξιωματικών του στρατού που συμμετέχουν μεταμφιεσμένοι.

Η πλέον τραγική περίπτωση είναι η ολοκληρωτική καταστροφή της Φώκαιας την 14 Ιουνίου 1914 που καταγράφονται από τον Γάλλο Αρχαιολόγο Φελίξ Σαρτιώ που βρισκόμενος στην Φώκαια φωτογραφίζει τις σφαγές και την πυρπόληση της Φώκαιας και ενημερώνει την Γαλλική κοινή γνώμη.

Η Φώκαια είναι η μητέρα- πατρίδα της Μασσαλίας. Τα γεγονότα ξεσηκώνουν θύελλα διαμαρτυριών σε όλη την Γαλλία. Αν και οι διωγμοί μετριάζονται εν μέρει αρχικά, η κατάσταση χειροτερεύει με την είσοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο τέλη Οκτωβρίου.

Η πραξικοπηματική είσοδος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

1914: Η είσοδος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο γίνεται με πραξικοπηματικό τρόπο από την δικτατορική τριανδρία του Ενβέρ, Ταλαάτ και Τζεμάλ. Αρχές Αυγούστου η Οθωμανική Βουλή με μεθόδευση τίθεται σε διακοπές και σταματάει προσωρινά τις εργασίες της,

Η Γερμανία πολιορκεί ασφυκτικά τους τρεις δικτάτορες και εκβιάζει για την είσοδο του Οθωμανικού Κράτους στον πόλεμο με την απειλή διακοπής της οικονομικής βοήθειας. Η επίσημη είσοδος γίνεται με την είσοδο των δύο θωρηκτών πλοίων «Γκόμπεν» και «Μπρέσλαου» από τον Ελλήσποντο, τα οποία υψώνουν τουρκικές σημαίες και οι ναύτες φορούν φέσια και δική τους πρωτοβουλία βγαίνουν στον Εύξεινο Πόντο και βομβαρδίζουν την Οδησσό με αποτέλεσμα η Ρωσία να κηρύξει τον πόλεμο στο Οθωμανικό Κράτος. Πλέον το τυχοδιωκτικό Γερμανικό σχέδιο συνωμοσίας έχει πετύχει και η Αυτοκρατορία βρίσκεται εντός του πολέμου χωρίς να το έχει αποφασίσει η Βουλή ή ακόμα το Υπουργικό Συμβούλιο, αλλά ο Γερμανός πρέσβης με τον Ενβέρ που κατέχει το αξίωμα του Υπουργού Άμυνας. Πλέον οι πολίτες ανεξάρτητα θρησκείας και εθνικότητας οδηγούνται σε ένα απέραντο σφαγείο και ανθρώπινης τραγωδίας,

Η ολοκληρωτική εξόντωση των Χριστιανικών Πληθυσμών

1915: Η συνέχιση του πολέμου, η ναυτική επίθεση στα στενά των Δαρδανελίων και απομόνωση της ενδοχώρας της Μικράς Ασίας από τον έξω κόσμο δίνει την δυνατότητα στην κυβέρνηση της Ένωσης και Προόδου να εφαρμόσει το γενικό σχέδιο εξόντωσης των χριστιανικών λαών. Η εξόντωση των Αρμενίων και Ασσυρίων σε όλες τις περιοχές που ζουν κορυφώνεται τον Απρίλιο του χωρίς να σταματούν οι διωγμοί των Ελλήνων στις υπόλοιπες περιοχές.

Οι προσπάθειες του μεγάλου ανθρωπιστή πρέσβη της Αμερικής Χ. Μοργκεντάου για την διάσωση των χριστιανικών λαών αποτυγχάνουν. Αργότερα ο ίδιος πρέσβης ονομάζει την γενοκτονία των Αρμενιών ως «Ο Θάνατος ενός Έθνους».

1918: Το Οθωμανικό Κράτος καταρρέει το φθινόπωρο του και οι τρεις δικτάτορες Ενβέρ, Ταλλάτ και Τζεμάλ διαφεύγουν μυστικά με γερμανικό υποβρύχιο αρχές Οκτωβρίου, ενώ το Οθωμανικό Κράτος αναγκάζεται να υπογράψει την ανακωχή του Μούδρου της 30 Οκτωβρίου 1918.

Παρά την διαφυγή των τριών δικτατόρων στο εξωτερικό, οι μηχανισμοί παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άθικτoi και το κόμμα αλλάζοντας ονομασία συνεχίζει την δράση του στο Οθωμανικό Κοινοβούλιο. Η νέα κυβέρνηση που ορίζει ο Σουλτάνος Βαχντεντίν προσπαθεί να προσάγει στη δικαιοσύνη τους εγκληματίες κατά των Αρμενίων και Ελλήνων, αλλά η προσπάθεια αυτή σταματά ουσιαστικά προς τα τέλη του 1919 με την έναρξη του εθνικιστικού κινήματος με πρωτεύουσα την Άγκυρα στην οποία σπεύδουν όλα τα μέλη του Κόμματος της Ένωσης και Προόδου.

4. Ως συμπέρασμα και επίλογο

Τα πολλαπλά διαδοχικά σφάλματα που εκτελούνται από τις Κυβερνήσεις, τόσον του Βενιζέλου, αλλά και της Βασιλικής παράταξης στην διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας, η ανοικτή υποστήριξη της νέας Σοβιετικής Ένωσης προς την Τουρκία, αλλά στον ίδιο βαθμό της Ιταλίας και Γαλλίας, οδηγεί στην ήττα του Ελληνικού Στρατού και την ολοκληρωτική εξόντωση του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας και Πόντου που αποτελεί την ολοκλήρωση του σχεδίου εξόντωσης των χριστιανικών λαών. Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων των χριστιανικών λαών της Μικράς Ασίας υπερβαίνει τα 3 εκατομύρια για την περίοδο 1913-1922.
Ειδικά για τους ελληνικούς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας, όταν αντηλλάγησαν οι πληθυσμοί Ελλάδας και Τουρκίας, κατ΄εφαρμονή άρθρων της συνθήκης της Λωζάνης της 30ης Ιανουαρίου 1923, στην Ελλάδα πέρασαν 1.500.000 άτομα και στην Τουρκία 400.000. Συγκρίνοντας τους αριθμούς μεταξύ των ετών 1914-18 ( 2.800.000 έλληνες) με τους μετακινηθέντες στην Ελλάδα το 1923 ( 1.500.000) προκύπτει ένα κενό 1.300.000 ψυχών, που είναι εκείνοι οι οποίοι δολοφονήθηκαν ή με κάθε τρόπο εξοντώθηκαν από τους Νεοοθωμανούς και Κεμαλιστές, που κατελάχιστον αποτελεί εμφανή γενοκτονία του ελληνικού πληθυσμού, παρότι η σύμβαση του ΟΗΕ δεν θέτει αριθμητικό στοιχείο για τον χαρακτηρισμό κάποιας ενέργειας ως γενοκτονίας.

Η ατιμωρησία που επισημοποιήθηκε με την Συνθήκη της Λωζάνης, όπως επισήμανε ο Τσώρτσιλ από το 1928 αποτέλεσε κύρια αιτία που ο Χίτλερ κατέστρωσε με βάση την ιδεολογία του εθνικοσοσιαλισμού το Ολοκαύτωμα των Εβραίων της Ευρώπης.

Όταν άρχιζε η επιχείρηση εθνοκάθαρσης των Εβραίων της Πολωνίας το 1939 στις επιφυλάξεις των στρατηγών της Βέρμαχτ λέγεται ότι ο Χίτλερ απάντησε κατά την κορύφωση του Ολοκαυτώματος των Εβραίων της Ευρώπης «Ποιος θυμάται σήμερα τους Αρμένιους».

Να θυμίσω στο σημείο αυτό τις συνεχώς αυξανόμενες αξιώσεις της Τουρκίας στην Κύπρο και την Ελλάδα, την συμπεριφορά της Τουρκίας προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την εκκλησία της Κύπρου, τις αξιώσεις της στο Αιγαίο και την Δυτική Θράκη και όχι μόνον.

Προβληματισμός σε όλους μας για αυτή την στάση της Τουρκίας. Προβληματισμένος και ο μεγάλος μας ποιητής Γιώργος Σεφέρης, ο οποίος στο πόνημά του «Δοκιμές» διερωτάται:

«Είμαστε ένας λαός με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη; Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι»;

Τελικά είμαστε ένας τέτοιος λαός;

Αντιστράτηγος ε.α. Ευάγγελος Τσίρκας/ Πρόεδρος ΔΣ/ Ενώσεως Σμυρναίων/ 19η Σεπ.2010

Association of the Enosi Smyrneon Powered by Elxis - Open Source CMS.  Copyright (C) 2006-2017 Elxis.org. All rights reserved.